دوری تو مثل دود میسوزونه؛ راز درد دلتنگی:
درد ناشی از دوری فقط یک استعاره نیست؛ نوروساینس نشان داده طردشدگی و غیاب عزیزان، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند: قشر سینگولیت قدامی و اینسولای قدامی. در آزمایش Cyberball، مغز آدمی که از بازی کنار گذاشته میشد، همانقدر میسوخت که جسمش در برابر حرارت میسوخت. پس این «میسوزونه» پیام تکاملی بقاست: پیوند اجتماعی برای انسان به اندازه امنیت جسمی حیاتی است. آیا میشود آن را یک سیستم هشدار درونی دانست؟
راهکار:
این حس را با یک تصویر ذهنی بازتعریف کن: دودِ دوری فقط وقتی تولید میشود که آتشِ رابطه هنوز روشن است؛ پس سوختن یعنی هنوز داری میسوزی، نه اینکه تمام شده باشی. به این ترتیب، دلتنگی به جای شکایت، به یک نشانهٔ شیرین از زندهبودن عشق تبدیل میشود.