سوختن از دوری

یاد تو و آتشی که به جان عمرم می‌زند:

مغز انسان خاطرات هیجانی را با شدت بیشتری ذخیره می‌کند؛ به همین دلیل فکر کردن به رابطه‌ی ناتمام می‌تواند همان نواحی درد فیزیکی را فعال کند. این پدیده شبیه «شبح عضو» در قطع عضو است: نبود فرد، همچنان در مدارهای عصبی حاضر است.

راهکار:

این مصرع را می‌توان به یک مرثیه‌ی کوتاه عاشقانه تبدیل کرد؛ جایی که هر بند، یک لحظه‌ی سوختن از یاد را ثبت می‌کند.