سوگیری خوش‌بینانه

امید به آینده؛ شیرین‌ترین دلداری یا نقشه‌ی ذهنی نجات؟:

در علوم اعصاب به این «سوگیری خوش‌بینانه» می‌گویند: مغز آینده را کمی بهتر از واقعیت پیش‌بینی می‌کند و این خطا سپر سلامت روان است. امید فقط احساس نیست؛ سیستم پاداش مغز را فعال می‌کند، دوپامین ترشح می‌کند و حل مسئله را تقویت می‌کند. یعنی ذهن دارد مسیر جایگزین طراحی می‌کند، نه فقط چشم به افق می‌دوزد. آیا امید بدون برنامه، همان دلداری توخالی است؟

راهکار:

امید را می‌توان «مسیریاب ذهنی» دید نه فقط یک دلخوشی؛ ذهنی که برای آینده نقشه دارد، درد امروز را به چشم ایستگاه موقت می‌بیند، نه مقصد نهایی.