دلتنگی برای کسی که فقط در ذهنم بود:
در روانشناسی شناختی، این پدیده «خطای تایید در عشق» نام دارد؛ مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، از فرد واقعی یک بت ذهنی میسازد. پژوهشهای دانشگاه ییل نشان میدهد ما نه خود افراد، بلکه پیشبینی پاداش مغزی از آن رابطه را دوست داریم. وقتی واقعیت با آن تصویر جور درنیاید، سیستم دوپامینی دچار سقوط میشود. به همین دلیل سوگ این فقدان، عمیقتر از یک جدایی معمولی است. آیا تا به حال برای کسی که وجود خارجی نداشت عزادار شدهاید؟
راهکار:
این متن در واقع سوگواری برای یک تصویر ذهنی است، نه یک انسان واقعی. در روانشناسی به این «سوگواری برای آرمانشده» میگویند؛ وقتی شکاف بین انتظار و واقعیت را با خیالپردازی پر میکنیم. جالب است که مغز ما خاطرات را بر اساس انتظاراتش بازنویسی میکند. پس این دلتنگی، ادای احترام به داستانیست که خودت نوشته بودی.