درد انسان بودن و آرزوی سنگ شدن:
پارادوکس جالبی اینجاست: انسان تنها موجودی است که میتواند آرزوی سنگ شدن داشته باشد، اما همین آرزو ثابت میکند که هرگز نمیتواند سنگ باشد. در روانشناسی وجودی به این «اضطراب هستی» میگویند – آگاهی از آزادی مطلق و مسئولیتهایش. نکتهی جذاب: سنگها هم در مقیاس زمینشناختی «تغییر» میکنند، فقط هزاران سال طول میکشد. شاید حسرت ما از سرعتِ رنج بردنمان است.
راهکار:
شاید سنگها هم داستانهای خود را دارند؛ فقط قادر به گفتن نیستند. این آرزو در واقع نشانهی عمق همان ادراکی است که میخواهی از آن بگریزی.