سنگ مزار و باران

باران و سنگ مزار؛ متنی تلخ و شاعرانه:

باران معمولی هم چون دی‌اکسید کربن هوا را حل می‌کند کمی اسیدی است؛ این اسید ضعیف با کربنات کلسیم سنگ‌های آهکی واکنش می‌دهد و به‌مرور سطح سنگ مزار را می‌فرساید و صیقل می‌دهد. در فرهنگ‌های مختلف، همین باران بر مزار نماد تطهیر و ادامه‌ی حیات در خاک است؛ تناقضی تلخ از پاکی و فرسایش.

راهکار:

این تصویر مرگ را مثل پایانی تمیز و شسته‌شده می‌بیند. برای عمیق‌تر شدن، تضاد «بارانِ پاک‌کننده» و «سنگِ فرسوده» را ادامه بده: باران هم شوره‌ی اندوه را می‌شوید و هم از دل خاک، زندگی تازه‌ای بیرون می‌آورد؛ همین تناقض می‌تواند متن را از تلخی صرف به لایه‌ای شاعرانه‌تر ببرد.