سنگ قبر و عشق

شعر غمگین درباره‌ی مرگ و خاطرات جاودان:

آیا می‌دانستی مغز انسان در سوگ، ماده‌ای شیمیایی به نام «آدرنوکورتیکوتروپین» ترشح می‌کند که باعث می‌شود خاطرات متوفی بسیار واضح‌تر از لحظات عادی ثبت شوند؟ به همین دلیل است که یک عکس یا قبر می‌تواند «دنیای تو» شود – نه به خاطر عرفان، بلکه به خاطر نوروپلاستیسیته. چه می‌شود اگر این مکانیسم مغزی در طول زندگی برای ساختن معابد از لحظات خوش استفاده کنیم؟

راهکار:

این متن یادآور فرآیند «سوگ پیش‌بینی شده» در روانشناسی است؛ جایی که ذهن برای از دست دادن آماده می‌شود. اگر به دنبال گسترش这个概念 هستی، می‌توانی به «آیین‌های سوگواری در فرهنگ‌های مختلف» نگاه کنی.

روزی سنگ قبرهای شهر را می‌خوانی: