انسانها مانند مردگان متحرک؛ نگاهی فلسفی به پوچی زندگی:
در روانپزشکی، سندرم کوتار (Cotard’s Syndrome) بیمار را متقاعد میکند که مرده است یا اندامهایش وجود ندارند؛ مغز ارتباط بین حس بدنی و هیجان را قطع میکند و نتیجه، یک «مرده متحرک» واقعی است. از نظر عصبشناسی، سلولهای ما هر روز میلیونها بار میمیرند و جایگزین میشوند؛ یعنی بخشی از ما همین حالا هم مرده است. اگر زندگی فقط حرکت است، مرز بین بودن و نبودن کجاست؟
راهکار:
این تصویر تلخ را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید ما «مردههای متحرک» نیستیم، بلکه روحهایی در جستوجوی بدن هستیم؛ حرکت یعنی جستوجو، نه بیحسی. اگر بیحوصله و بیانگیزهای، همان حرکت کوچک امروز میتواند اولین تپش دوباره باشد.