سمت شمال تهران

عشق یک‌طرفه؛ وقتی سمتِ خدا بودی و او شمال را دوست داشت:

در اقتصاد رفتاری، وقتی افراد بین عشق فداکارانه و منزلت اجتماعی یکی را انتخاب می‌کنند، مغز ارزش «موقعیت» را با دوپامین بیشتری نسبت به ارزش «اخلاقی» پردازش می‌کند؛ یعنی «شمال» اینجا یک مختصات جغرافیایی نیست، یک سیگنال بقا و رقابت است. دردِ مقایسه شدن با یک طبقه اجتماعی، در تصویربرداری مغزی همان نواحی طرد اجتماعی را روشن می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌توان وارونه خواند: «سمت شمال» فقط یک نقطه جغرافیایی نیست؛ در نقشه عاطفی هرکس به سمتی می‌رود که برایش معنا می‌سازد. شکاف بین «خدا» و «شمال» شما، شکاف بین دو زبان عشق است، نه بی‌ارزشی یکی از شما.