هیچ رابطهای ابدی نیست؛ ناپایداری عشق و قدرت:
بیشتر امپراتوریهای بزرگ تاریخ کمتر از ۱۰ نسل دوام آوردند؛ مورخان میگویند میانگین عمر حکومتها حدود ۲۵۰ سال است. حتی روم هم فروپاشید. در فیزیک، قانون دوم ترمودینامیک میگوید هر ساختارِ منظمی، از رابطه تا کهکشان، محکوم به افزایش بینظمی و زوال است. پس «ابدیت» یک خطای ادراکی است نه یک امکان واقعی. سؤال این است: اگر ابدیت وجود ندارد، چرا ذهن ما دنبال آن است؟
راهکار:
همین ناپایداری است که لحظهها را ارزشمند میکند؛ نه تکرار، که «یکبارِ» بودنشان به آنها معنا میدهد.