سکوت و دل پری

دل پُر و لب ساکت؛ دنیایی از فکر و خیال:

پارادوکس سکوت: وقتی هیجان‌ها بیان نمی‌شوند، مغز آن‌ها را در حلقه‌های فکری تکرار می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد سرکوب هیجانی فعالیت آمیگدال را بالا و حافظه کاری را پایین می‌برد؛ در مقابل نوشتن روزانه ۱۵ دقیقه‌ای درباره هیجان‌ها فشار روانی را کاهش می‌دهد. لبِ ساکت، ذهن را پرحرف می‌کند.

راهکار:

سکوت همیشه نشانه نبودِ حرف نیست؛ گاهی انبارِ حرف‌های بی‌شنونده است. ذهن برای پر کردن این خلأ، با فکر و خیال خودش را مشغول می‌کند. اگر این حال را به نوشتن تبدیل کنی، از فضای مبهم ذهن به متنی قابل‌دیدن می‌رسد و فشار ذهنی قابل‌مدیریت‌تر می‌شود.