سکوت و داستان

آدم کم حرف و پر از داستان:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز افراد کم‌حرف در حالت استراحت (شبکه حالت پیش‌فرض) فعالیت بیشتری دارد – یعنی دقیقاً همان جایی که داستان‌های درونی شکل می‌گیرند و خاطرات پردازش می‌شوند. سکوت ظاهری، گاهی نشانه‌ی یک جهان پرماجرای درونی است. آیا شما هم در سکوت خود داستانی برای گفتن دارید؟

راهکار:

برای افرادی که کم‌حرف هستند، نگارش روزانه یا ضبط صدا می‌تواند راهی برای بروز داستان‌های درونیشان باشد. حتی یک جمله کوتاه در روز هم کافی است.