سکوت نشانه پذیرش نیست

سکوت نشانه پذیرش نیست؛ قطع امید از شعور:

در روانشناسی ارتباط، «سکوت کنشگر» با «سکوت منفعل» فرق دارد: اولی ابزار قدرت است تا طرف مقابل را به حرف بکشد؛ دومی وقتی رخ می‌دهد که فرد «کارآمدی گفت‌وگو» را صفر می‌بیند و مغز برای صرفه‌جویی انرژی از ادامه استدلال دست می‌کشد. در تاریخ هم مجالس قانون‌گذاری گاهی با سکوت گروهی، لایحه‌ای را عملاً دفن کرده‌اند، نه با رای مخالف.

راهکار:

سکوت را می‌توان دو روایت کرد: روایت اول، مهر تایید است؛ روایت دوم، تعطیلی دادگاه گفت‌وگو. جمله‌ات روایت دوم را برجسته می‌کند: جایی که ادامه دادن استدلال شبیه حرف زدن با دیوار می‌شود، سکوت نه شکست است و نه پذیرش؛ نوعی صرفه‌جویی روانی برای حفظ انرژی است.