سکوت خانه

پارت دوم .شکاف ها.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، صدایِ شکستنِ یک مجسمه‌ی شیشه‌ای در سکوتِ خانه پیچید. انگار تمامِ امیدهایِ کوچکِ باقی‌مانده در هوا، خرد شدند. خانه، برخلافِ انتظار، ساکت بود. نه صدایِ تلویزیون، نه بویِ غذایی که در حالِ پختن باشد. فقط یک سکوتِ کش‌دار که بویِ تنهایی می‌داد.

او کیفش را رویِ مبل انداخت و مستقیم به سمتِ اتاقش رفت. اما قبل از اینکه بتواند در را ببندد، صدایِ پدرش از پشتِ سر آمد:
️

گوش کن.»

حالا، او در میانِ خانه‌ای که از صدایِ دریا خالی بود، حس می‌کرد که حتی آن صدفِ کوچک هم دیگر نمی‌تواند صدایِ دریا را در گوشش نجوا کند. فقط سکوت بود و شکاف‌هایِ عمیق.

️