سکوت کائنات

قانون کارما و سکوت کائنات؛ پاسخ در راه است:

در سیستم‌های پیچیده، بین کنش و پیامد همیشه تأخیر وجود دارد؛ فیزیک به آن «جهت‌پذیری زمان» می‌گوید. در متون کهن، کارما داوری الهی نیست، بلکه قانونِ «شرطی‌شدن» است: هر واکنش تابعی از کنش است و با تأخیر خودش را نشان می‌دهد. پس سکوت، پاسخ‌نویسی نیست؛ پهنای باندِ پردازش جهان است. آیا منفجر شدن یک پیامد قدیمی را بعد از سال‌ها سکوت دیده‌اید؟

راهکار:

بازنویسی تازه: به‌جای انتظار برای «پاسخ کارما»، این سکوت را لحظه‌ای در نظر بگیر که پیامدها در حال شکل‌گیری هستند؛ در جهانِ علت و معلول، مکث هم بخشی از پردازش است، نه نشانه‌ی بی‌پاسخی.