غم واقعی و سکوت: چرا اشک نمیآید؟:
تحقیقات روانشناسی نشان داده در مراحل اولیه سوگ، سیستم عصبی برای حفظ بقا واکنش «فریز» (انجماد) را فعال میکند، نه گریه. این مکانیسم تکاملی، انرژی را برای تهدید احتمالی ذخیره میکند. غمی که بیصدا میماند، گاهی پیچیدهتر از غمی است که فوران میکند. بهنظرتان جامعه ما برای سکوت بعد از غم، برچسب «بیاحساسی» میزند؟
راهکار:
این نگاه را میتوان برعکس هم دید: گاهی سکوتهای عمیق، قویترین نوع غم هستند، نه ضعف. غمی که تو را از اشک هم میگیرد، شاید دارد تو را برای یک انفجار عاطفی دیگر آماده میکند. تجربهات از این سکوت چیست؟