سقوط امپراتوری

سقوط امپراتوری‌ها و پایان زوال قدرت:

ابن‌خلدون در مقدمه، عمر قدرت‌ها را چرخه‌ای می‌دید: عصبیت بدوی → گسترش → رفاه → اشرافی‌گری → فروپاشی. جالب اینکه بسیاری از امپراتوری‌ها دقیقاً در اوج وسعت، هزینه‌های دفاعی و بوروکراسی‌شان از درون تهی شدند؛ روم غربی پیش از سقوط ۴۷۶ میلادی نه با یک ضربه، بلکه با فرسایش مالی و نظامی چندصدساله فروپاشید.

راهکار:

این جمله را می‌توان به سازمان‌ها و کسب‌وکارها هم تعمیم داد: وقتی ساختار برای حفظ ظاهر رشد می‌کند و نه سازگاری، نشانه‌های زوال پیش از فروپاشی آشکار می‌شوند. تحلیل دقیق‌تر زمانی ممکن است که همین چرخه روی یک برند یا نهاد مشخص بررسی شود: اوج، هزینه‌های پنهان، کاهش نوآوری، فروپاشی.