وقتی دلتنگی برای نیستی از بودن سنگینتر میشود:
باور عامه آرزوی «نبودن» را مرگاندیشانه میداند، اما عصبشناسی مدرن میگوید این تمایل اغلب ریشه در طغیان آمیگدال و افت سروتونین دارد. مغز به دنبال پایان رنج است، نه پایان زندگی. پدیده «ناپدید شدن نمادین» در روانکاوی، مکانیزمی برای بقا و کاهش اضافهبار عاطفی است. آیا شما هم گاهی سکوت را به همه چیز ترجیح میدهید؟
راهکار:
این حس عمیق نبودن، اغلب واکنشی به خستگی حافظه است؛ ذهن برای التیام، گاهی خاموشی کامل را تجویز میکند. انگار روان با خلق آرزوی نیستی، درخواست «بازنشانی» از بار خاطرات دارد.