توکل بر خدا؛ پناه امن در سختترین لحظهها:
در علوم اعصاب، وقتی انسان به یک نیروی حامیِ فراتر از خود اتکا میکند، مدارهای مرتبط با امنیت در آمیگدال فعال شده و ترشح کورتیزول کاهش مییابد. در واقع توکل فقط یک مفهوم دینی نیست؛ یک راهبرد بقای تکاملی است که به مغز اجازه میدهد در بحران، کنترل را به سیستمی بزرگتر بسپارد و از فلجِ اضطراب نجات پیدا کند. شگفتانگیز است که «پناه» دقیقاً همان جایی است که حس امنیت ساخته میشود، نه جایی که مشکلات ناپدید میشوند.
راهکار:
سختترین لحظهها همان جایی بودند که پناه را پیدا کردی؛ پس خود سختی هم نعمت بوده. شاید توکل یعنی دیدن دستی در دل تاریکی، نه فقط بعد از عبور از آن.