برگشتن به خود: چرا سخت ترین مسیر دنیاست؟:
مغز ما یک «شبکه حالت پیشفرض» دارد که هنگام استراحت، داستان زندگیمان را رقم میزند. اما در بازگشت به خود، این شبکه همآینه است و همنقاش: خاطرات را تحریف میکند تا روایت منسجمی از «من» بسازد. به همین دلیل، روبرو شدن با این حقیقت که «خود» یک توهم ضروری برای بقاست، نه گوهری پنهان، این مسیر را چنین دشوار میکند.
راهکار:
بازگشت به خود مثل کندن پوست پیاز بینهایت است؛ خودِ ثابتی وجود ندارد، بلکه هر بار با نگاه به درون، نسخهی جدیدی از خودت را میسازی. شاید سختترین مسیر همین باشد: پذیرش این که «خود» یک مقصد نیست، یک فرایند بیپایان است.