دلتنگی برای روزهایی که دنیا مارو نمیخورد:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که مغز انسان تا ۲۵ سالگی در حال «پیرایش سیناپسی» است—یعنی تا آن سن، ما به طور طبیعی نسبت به تهدیدها و پیچیدگیهای اجتماعی «نابینا» هستیم. به عبارت علمی، «بلد بودن دنیا ما را نخورد» یک توهم محافظتی تکاملی است که با بلوغ قشر پیشپیشانی از بین میرود. این یعنی «بد شدن» ما نیست، «هشیار شدن» ماست. سوال اینجاست: آیا میشود دوباره آن نابینایی شیرین را تمرین کرد؟
راهکار:
این حس نوستالژیک از «ما بد نبودیم» ریشه در پدیدهای روانشناختی به نام «سوگیری خوشبینی گذشتهنگر» دارد: مغز ما خاطرات سخت را پاک میکند و فقط شیرینیها را نگه میدارد. شاید آن موقع هم دنیا ما را میخورد، فقط بلد نبودیم اسمش را بگذاریم.