امید به ایران؛ دوام بیاور که آخر خط نزدیک است:
بر اساس تحقیقات «انتقال بیننسلی تروما»، سختیِ تجربهشده توسط یک ملت میتواند روی بیان ژنها اثر بگذارد و تا سه نسل بعد از طریق اپیژنتیک منتقل شود؛ اما نکتهی شگفتانگیز این است که تابآوری هم دقیقاً همینطور منتقل میشود. پس این «دووم بیار» فقط یک پیام نیست، یک فعالسازِ ژنتیکی جمعی است. اگر نسل قبل از جنگ و تحریم عبور کرده، تو هم جهش در همین نقشهی مقاومت را داری. کدام سهم از این ارث را بیشتر در خودت حس میکنی؟
راهکار:
همین جمله که خطاب به یک کشور نوشته میشود، خودش نشانهی زخم مشترک است؛ ایران فقط خاک نیست، قرارداد جمعیِ مردمی است که هنوز «ما» میگویند. آن «آخر خط» شاید روشنتر از همیشه باشد چون همین نسل دارد سختی را به روایت تبدیل میکند.