انسان را به شخصیتش نه به ظاهرش؛ سخن منسوب به کوروش کبیر:
برخلاف باور عمومی، این سخن منسوب به کوروش در هیچ متن معتبر تاریخی (هرودوت، گزنفون، کتیبهها) نیامده؛ احتمالاً ساختهی دوران مدرن برای بازتاب ایدههای اومانیستی است. جالبتر: در کوروشنامه گزنفون، کوروش بارها از ظاهر و جذابیت برای اتحاد استفاده میکند. پس قدرت این جمله از درستی تاریخیاش نیست؛ از نیاز امروز ماست. آیا برای پذیرفتن یک پیام، سند تاریخی لازم داریم؟
راهکار:
این جمله را به پرسش شخصی تبدیل کن: «آخرین باری که قضاوتم درباره کسی اشتباه از آب درآمد کی بود؟» همین بازنگری، اثر جمله را از یک شعار به خودآگاهی تبدیل میکند.