سخن گفتن با خدا

سخن گفتن با خالق؛ مناجاتی از دل:

راز عشق و گفتگوی تنهایی با خدا:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد که هنگام دعا یا گفتگوی درونی با خدا، همان نواحی مغزی که در صحبت با یک دوست صمیمی فعال می‌شوند، روشن می‌گردد. یعنی مغز انسان خدا را به عنوان یک 'همراه همیشگی' پردازش می‌کند. جالب است بدانید که حتی افراد غیرمذهبی هم هنگام حرف زدن با خود، الگوهای مشابهی دارند – گویی ذهن همیشه به یک 'شنونده خیالی' نیاز دارد. آیا این 'شنونده' درون شما نیز تغییر می‌کند؟

راهکار:

این دو بیت، تصویری از عشق را ترسیم می‌کند که فراتر از زبان انسانی است. شاید بتوان آن را به 'عشق متعالی' تعبیر کرد؛ عشقی که در آن، خدا هم معشوق است هم محرم. اگر این حس را تجربه می‌کنید، بدانید که در سنت عرفانی، این نوع گفتگو با خدا 'مناجات' نام دارد و می‌تواند به عمق ارتباط شما با خودتان هم کمک کند.