تشبیه آدم دو رو به سکه تقلبی و بیارزش:
جالبه بدونید در روانشناسی، «نظریه ارزشگذاری دو عاملی» میگه آدمها یک شی رو بر اساس دو چیز قضاوت میکنن: ارزش واقعی و ارزش نمادین. سکههای تقلبی دقیقاً همون ارزش نمادین رو دارن ولی فاقد ارزش واقعی. حتی در تاریخ، بعضی سکههای تقلبی از اصلشون هم براقتر بودن تا اشتباه گرفته بشن. این نشون میده ظاهر فریبنده گاهی بهتر از اصل کار میکنه. سوال: آیا تا حالا کسی رو دیدی که «براقتر از اصل» باشه ولی تهش پوچ؟
راهکار:
این تشبیه رو میشه بُرد تو دنیای اقتصاد رفتاری: انسانها گاهی مثل سکههای تقلبی، ارزش ظاهری دارن ولی درونشون خالیست. برای تکمیل، میتونی از «اثر لنگر» هم بگی: اولین برخورد ما رو به اشتباه میندازه.