از خجالت اولیه تا مایه خجالت شدن با رفیقا:
گذار از خجالت اولیه به شرمندگی جمعی در روان‌شناسی اجتماعی «فردیت‌زدایی» خوانده می‌شود: حضور هم‌زمان امنیت گروهی و ناشناس‌ماندن نسبی، نظارت قشر پیش‌پیشانی مغز را کاهش می‌دهد و رفتارهای جسورانه‌تر بیرون می‌زند. جالب‌تر این‌که خنده‌ی دسته‌جمعی آستانه‌ی احساس شرم را پایین می‌آورد و با ترشح اندورفین، پیوند گروه را محکم‌تر می‌کند؛ برای همین لحظه‌های «مایه خجالت» اغلب تبدیل به خاطره‌های ماندگار می‌شوند.
راهکار:
این تضاد بامزه دقیقاً همان چیزی است که جمع‌های صمیمی را از موقعیت‌های رسمی جدا می‌کند؛ خجالت اولیه یعنی هنوز در حال سنجش فضا هستی، و مایه خجالت شدن یعنی به حدی از امنیت روانی رسیده‌اید که دیگر لازم نیست نقش بازی کنید.