شستشوی قبر

باران قبرم را تمیز می‌کند: شعر باران و قبر:

آب باران به‌دلیل دی‌اکسیدکربن محلول، اندکی اسیدی است و سنگ‌قبرهای مرمرین و آهکی را با آهنگی در حدود ۰.۱ میلی‌متر در قرن حل می‌کند. این «تمیز کردن» فرسایشی، نه فقط گردوغبار، که به‌تدریج اسم‌ها را هم از روی سنگ محو می‌کند و حافظهٔ سنگ را می‌زداید. باران فرشتهٔ فراموشی است یا تطهیر؟

راهکار:

شاید باران در این شعر تمثیلی از پذیرش و رهایی پس از مرگ است؛ دیگر نیازی به مراقبت انسانی نیست و طبیعت با لطافت، خاک را پاک می‌کند. این نگاه، تدفین را از یک پایان غمبار به واگذاری آرام به چرخهٔ طبیعت تبدیل می‌کند.