تعبیر عاشقانه دقیقه و ثانیهای دورت میگردم:
طبق نظریه نسبیت اینشتین، زمان برای ناظری که در میدان گرانشی قویتر است کندتر میگذرد. پس اگر تو «ثانیه» باشی و دور «دقیقه» بگردی، در واقع در مدار یک جرم پرجرمتر هستی و زمان برایت کندتر میشود. یعنی هر دقیقه برای تو واقعاً شصت ثانیه نیست، بلکه بیشتر است! سوال: آیا عاشق شدن واقعاً زمان را کش میدهد یا میکاهد؟
راهکار:
این استعارهی زیبا را میتوان با نگاه فیزیک مدرن جذابتر کرد: در نظریه نسبیت خاص، هرچه سرعت شما بیشتر باشد، زمان برایتان کندتر میگذرد. پس اگر ثانیهای باشی که با سرعت نور دور دقیقه میچرخی، آن دقیقه برای تو ابدی میشود. آیا عشق میتواند زمان را خم کند؟