کسی که اخلاق بد مرا تحمل نکند، خوبیهایم را نمیبیند:
مغز انسان به طور ناخودآگاه از «اثر تداوم ناهماهنگی شناختی» پیروی میکند: وقتی کسی بخشهای منفی ما را بپذیرد، احتمال بیشتری دارد که بخشهای مثبت را هم ببیند، چون ذهن برای جلوگیری از تضاد، کل شخصیت را یکپارچه میکند. تحقیقات نشان داده حتی در روابط سطحی، تحمل بدیها ارزش مثبتها را دوچندان میکند. سوال: آیا تا به حال برایت پیش آمده کسی را که همیشه بداخلاق بود، بعد از یک لحظه مهربانیاش، بیشتر دوست داشته باشی؟
راهکار:
این جمله در روانشناسی به «اصل مرزهای شرطی» معروف است: افراد فقط زمانی رفتار خوبشان را نشان میدهند که طرف مقابل آمادهی پذیرش تمام وجوه آنها باشد. راهکار عملی: یک کاغذ بردار و بنویس «کدام ویژگیهای من برای تو قابل تحمل نیست؟» – شاید تعجب کنی که بسیاری از آنها در نظر دیگران اصلاً ایراد نیست.