راز آنهایی که فقط شروع کنندههای خوبی هستند:
در روانشناسی، این الگو گاهی نشانه «سبک دلبستگی اجتنابی-مضطرب» است: فرد برای جلب توجه و تأیید، رابطه را با شدت شروع میکند (اضطراب)، اما از نزدیکی واقعی و آسیبپذیری میترسد (اجتناب)، در نتیجه نه میتواند حفظ کند و نه پایان روشنی بدهد. آیا این یک مکانیسم دفاعی در برابر ترس از رها شدن است؟
راهکار:
این متن میتواند از یک بازنگری سود ببرد: شاید این «شروعکنندههای خوب» در واقع از «اضطراب دلبستگی» رنج میبرند؛ هیجان شروع یک رابطه برای پر کردن خلأ عاطفی جذاب است، ولی ترس از صمیمیت یا تعهد واقعی باعث میشود نتوانند رابطه را حفظ کنند یا به شکلی سالم به پایان برسانند. این الگو بیشتر درباره ضعف درونی آنهاست تا بیمسئولیتی محض.