کسی که قند روزهای تلخ را با چای خورد:
آیا میدانستید جوانههای چشایی تلخی و شیرینی در بخشهای مجزای زبان فعال میشوند، اما مغز برای ایجاد تعادل طعمی، هر دو را همزمان پردازش میکند؟ این یعنی حتی در bitter moments هم شیرینیِ حضور دیگری، الگوی عصبیِ لذت را فعال میکند. سؤال: آیا این تعادل طعمی در روابط عاطفی هم جواب میدهد؟
راهکار:
این استعاره رو میشه به بازی تضادها تعبیر کرد: «تلخی بیقند، فقط تلخ میمونه؛ اما وقتی قند رو با چای گرم مخلوط کنی، یه طعم جدید میسازی.» شاید کسی که تو ذهنته، همون چای گرمه که قند رو حل میکنه.