طعم لب یار؛ شیرینتر از هر آبنباتی:
شیرینی تنها طعمی است که نوزادان بدون یادگیری میپذیرند؛ گیرندههای چشایی قند را منبع سریع انرژی میشناسند و مدار دوپامینی پاداش روشن میشود. در بوسه نیز تماس لب و تبادل بزاق میتواند اکسیتوسین را بالا ببرد و تجربهای پاداشی بسازد؛ پس مغز واقعاً میتواند لب را در دستهٔ شیرینیها بگذارد. سؤال: اگر شیرینی فقط شیمیایی است، چرا جایگزینپذیری آن اینقدر سخت است؟
راهکار:
از منظر علم اعصاب، شیرینی فقط یک طعم نیست؛ اولین سیگنال لذت است که مغز آن را با پاداش پیوند میزند. این جمله با جابهجایی منبع شیرینی از آبنبات به لب، در واقع مدار پاداش را به یک خاطرهٔ انسانی گره زده است.