رفاقت واقعی؛ شادی تنها و غم شریک:
مغز برای درد اجتماعی همان نورونهایی را فعال میکند که برای درد فیزیکی فعال میشوند؛ به همین دلیل وقتی کسی غمش را میگوید، قشر کمربندی قدامی و اینسولای تو درگیر میشود. اما پژوهشهای «همدلی مثبت» نشان میدهد که به اشتراک گذاشتن شادی، دوپامین و سروتونین هر دو نفر را افزایش میدهد و حتی پیوند اجتماعی قویتری از همدردی در غم میسازد. چرا شادی را تنها میگذاریم، در حالی که به اشتراکگذاریاش سادهترین راه برای عمیقکردن رابطه است؟
راهکار:
این نگاه ریشه در ترس از آسیبپذیری دارد؛ در حالی که پژوهشها میگویند ابراز شادی در روابط امن، اعتماد را زیاد میکند. غم که تقسیم شود نصف میشود، شادی که تقسیم شود دو برابر؛ شاید «آفرین» گفتن به کسی که غمخوار است، فقط نیمی از ماجراست.