شراب مردافکن حافظ و آرزوی فرار از شورش دنیا:
حافظ از «شراب تلخ» به عنوان یک داروی بیهوشی قوی یاد میکند، نه یک نوشیدنی لذتبخش. در پزشکی قدیم، از تریاک و شاید شاهدانه در شراب استفاده میشد تا اثر آن را برای تسکین درد یا عملهای جراحی قویتر کنند. این «شراب مردافکن» در واقع یک مسکن قوی و خطرناک است که فرد را از هوش میبرد. آیا این فرار از دنیا، یک درمان است یا یک خودکشی تدریجی؟
راهکار:
این بیت از غزلی است که با مطلع «مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد» شروع میشود. حافظ در ابیات بعدی، از این شرابِ مردافکنِ تلخ به عنوان «نوشداروی بعد از مرگ سهراب» یاد میکند؛ اشارهای به داستان رستم و سهراب که در آن نوشدارو دیر رسید. این نشان میدهد شاعر به دنبال تسکینی قوی و نهایی برای رنجی عمیق و دیرینه است.