شر نشنیدن

ناشناس می‌شنوم؛ کویر نکنین:

در روان‌شناسی ارتباطات، ناشناس بودن صرفاً یک حالت نیست؛ «اثر بی‌بازداری آنلاین» باعث می‌شود افراد راحت‌تر حرف‌های تلخ بزنند چون مسئولیت چهره‌به‌چهره حذف می‌شود. استعاره کویر هم دقیق است: کلام بی‌بازخورد عاطفی مانند خاک بی‌آب است؛ هیچ بذری در ذهن شنونده رشد نمی‌کند. مغز انسان به لحن سرد و شرّ واکنش تهدید نشان می‌دهد و گفتگو را می‌بندد. آیا ناشناس بودن آزادی است یا بی‌مسئولیتی؟

راهکار:

می‌توان این جمله را این‌طور بازخوانی کرد: ناشناس شنیدن مثل ایستادن در لبه کویر است؛ اگر گوینده فقط شر بگوید، شنونده تبدیل به شن‌زار می‌شود و کلامش را باد می‌برد. پس «کویر نکنین» یعنی فضای گفتگو را بی‌آب نگذارید تا صدا به جای طنین، در سکوت فرو نرود.