باختی که با توروخدا گفتن شروع شد:
جالب اینجاست که مغز انسان در لحظات شکست، مکانیسم دفاعی «طنز تلخ» رو فعال میکنه تا از شدت ضربه روانی بکاهد. تحقیقات نشون داده خندیدن به بدبیاری، دوپامین و سروتونین رو آزاد میکنه و به نوعی مسکن طبیعی شبیهست. اینجا شما با «توروخدا» گفتن به خود خدا، داری یه شوخی فراشناختی با کل مفهوم ایمان و ناامیدی میکنی. سوال اینه: آیا این شوخی، نشونهی تسلیمست یا شروع یه نوع جدید از ارتباط؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس عمیق رو نشون میده: جایی که حتی دعا کردن هم تبدیل به شوخی میشه. شاید بهتر باشه به این فکر کنی که چرا در اوج ناامیدی، هنوز داری با خدا حرف میزنی؟ خود همین مکالمه، نشونهای از امید پنهانه.