شوخی با کراش؛ عجب کراشی دارد!:
کراش بیشتر به تصویری آرمانی در ذهن وابسته است تا شخص واقعی؛ روانشناسی آن را «فرافکنی ایدهآل» مینامد. مغز در شیفتگی با ترشح دوپامینِ پاداشِ غیرقابلپیشبینی، نقصها را موقتاً کمرنگ میکند. پس «عجب کراشی دارد» اعتراف طنزآمیز به فاصله خیال و واقعیت است.
راهکار:
این جمله فاصله میان تصویر ذهنی طرف مقابل و خود واقعی را دست میاندازد؛ پارادوکس «عاشق تصویر من است، نه من». برای ادامه همین لحن، پاسخ فرضی طرف مقابل را با همان بازی زبانی بساز: «کراش داشتن سخت است، اما کراش کسی بودن که خودش را کراش همه میداند، سختتر!»