شوخی با قول بیاساس: وقتی یکی میگه بمیرم اگه...:
در روانشناسی ارتباطات، قسمهای اغراقآمیز مثل «بمیرم اگه...» نمونهای از «پیامرسانی پرهزینه کاذب» هستند: گوینده با گروگان گرفتن یک اتفاق نامحتمل، تلاش میکند صداقت خود را اثبات کند، اما در واقع این وعده تعهدی بیپشتوانه است چون اجرایش پس از فوت ناممکن میشود. در نظریه بازیها، دقیقاً یک تهدید غیرقابل باور (non-credible threat) است که فقط در لحظه اثر عاطفی دارد. جالب اینجاست که زبان فارسی این تناقض را کاملاً جذب کرده و در طنز روزمره از آن استفاده میکند. آیا شما هم ناخودآگاه از این قسمهای بیاعتبار در صحبتهایتان استفاده میکنید؟
راهکار:
اگر میخواهید این جوک را بسط دهید، یک داستان کوتاه خلق کنید که در آن فرد واقعاً فوت میکند و بازماندگان باید به این قول عجیب عمل کنند. این ایده میتواند سوژهای بکر برای استندآپ کمدی، یک پست طنز بلند یا حتی یک نمایشنامه کوتاه باشد.