خودتو نگیر؛ شوخی شیر و ماست با غرور:
شیر وقتی «خودش را میگیرد» در واقع پروتئین کازئیناش با افت pH ناشی از باکتریهای لاکتوباسیلوس منعقد میشود؛ لاکتوز به اسید لاکتیک تبدیل شده و بار منفی میسلهای کازئین خنثی میشود. حاصل نه یک فروپاشی، بلکه قدیمیترین تکنیک نگهداری غذاست. در روانشناسی، توانایی شوخی با خود با کاهش کورتیزول و افزایش تابآوری مرتبط است. حالا سؤال: اگر جدی نگرفتن خود یک مکانیسم بقاست، چرا آن را ضعف میبینیم؟
راهکار:
نسخه بیوشیمیایی این جمله: ماست شدن نتیجه افت pH و انعقاد پروتئین کازئین شیر توسط باکتریهای لاکتوباسیلوس است؛ یعنی حتی «خودگرفتن» شیر هم به یک واکنش شیمیایی مفید برای ماندگاری بیشتر تبدیل شد. شاید جدی نگرفتن خودت هم مثل تخمیر، ماندگاری اجتماعیات را بالا ببرد.