خدا را مثل بابا صدا زدن؛ طنز دعاهای خودمونی:
پژوهشهای روانشناسی دین نشان میدهد وقتی افراد خدا را همچون یک شخصِ در دسترس تصور میکنند، اضطراب و احساس تنهاییشان در موقعیتهای مبهم تا ۳۰٪ کمتر گزارش میشود؛ برخلاف تصور خدا بهعنوان ناظرِ سختگیر. جالبتر اینکه مغز برای خدا همان شبکهای را فعال میکند که برای دوستان صمیمی فعال میشود، نه غریبهها. آیا دعاهای کوچک، کارکردی شبیه پیامدادن به یک رفیق دارند؟
راهکار:
این تصویر، دعا را از آیینِ سنگین به گفتوگوی بیواسطه نزدیک میکند؛ در روانشناسی مثبتگرا به این حالت «صمیمیت با امر متعالی» میگویند که میتواند تابآوری را بالا ببرد.