شوخی با عذاب وجدان

وقتی نمازت قضا می‌شود و سناریوی شهادت می‌سازی:

مغز هنگام احساس گناه، شبکه‌ای به نام «حالت پیش‌فرض» را روشن می‌کند که کارش خیال‌پردازی و داستان‌سرایی است. یعنی این سناریوهای باشکوه شهادت، در واقع مسکنی عصبی برای کاهش ناهماهنگی شناختی بین باور دینی و عمل واقعی‌اند. یک جور پاداش دوپامینی خودفریبی.

راهکار:

این شوخی، سازوکار «خودفریبی قهرمانانه» را برملا می‌کند: هرچه از واقعیت فاصله می‌گیریم، تخیلات جبرانی بزرگ‌تر می‌شوند — درست مثل خواب‌های شیرین بعد از یک شکست تلخ.