شوخی با ساقی و عرق ریختن در مهمانی:
آیا میدانستید در ایران باستان، 'ساقی' نه فقط شرابریز، بلکه نماد 'رهایی از خود' در آیینهای مِیگساری بود؟ حذف ناگهانی این نقش در شوخی امروز، انگار ناخودآگاه به همان سنت دیرینهی 'بیتشریفاتی' اشاره دارد که در آن خلاقیت (و عرق!) جای خالی تشریفات را پر میکند. پس چرا در شعر کلاسیک همیشه ساقی حاضر است ولی در خندههای امروز غایبتر از همیشه؟
راهکار:
این بیتوارهی شوخ طبعانه، یادآور لحظههایی است که رسم و رسوم جای خود را به صمیمیت و بداههگویی میدهد. برای تجربهای مشابه، دفعه بعد در جمع دوستان، نقش 'ساقی' را به صورت چرخشی اجرا کنید و ببینید چطور خندهها و ایدههای تازه متولد میشوند.