اگه حسودی نزدیک شو تا برات صحنهسازی کنم!:
حسادت فقط یک احساس نیست، یک تلهٔ عصبی باستانیست. researchها نشان میدهد حسادت همان بخشهایی از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی واقعی را پردازش میکنند—یعنی مغز یک تهدید اجتماعی را مثل یک ضربهٔ فیزیکی تجربه میکند. حالا جالب اینجاست که این واکنش در مغز زنان و مردان مسیرهای متفاوتی دارد: زنان معمولاً حسادت عاطفی را عمیقتر پردازش میکنند و به دنبال «صحنهسازی» ذهنی برای ارزیابی تهدید میروند. سؤال تیز: آیا این صحنهسازیها بیشتر آرامکنندهٔ حسودند یا فقط آتش کنجکاوی او را شعلهورتر میکنند؟
راهکار:
این یک بازی آینهای ذهنیست: با نزدیک شدن فرد حسود، تو نه تنها کنترل صحنه را به دست میگیری، بلکه ناامنیاش را در یک نمایش بیضرر بازتاب میدهی. در روانشناسی به این تکنیک «مواجهه طنزآمیز» میگویند که تنش را بدون درگیری مستقیم خنثی میکند.