شناخت قبل از دوست داشتن

شناخت قبل از دوست داشتن؛ پشیمانی بعد از دل بستن:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد که در لحظهٔ عاشق شدن، دوپامین و اکسی‌توسین بخش ارزیابی منطقی مغز را سرکوب می‌کنند و 'اثر هاله‌ای' باعث می‌شود تمام ویژگی‌های طرف مقابل را مثبت ببینیم. جالب اینجاست که حتی با آگاهی از این مکانیسم، باز هم نمی‌توانیم جلوی آن را بگیریم. آیا شناخت بیشتر واقعاً عشق را نابود می‌کند یا ما را برای پذیرش نقص‌ها آماده‌تر؟

راهکار:

شاید 'شناخت کامل' یک توهم باشد. عشق واقعی در ناشناخته‌ها رشد می‌کند. آیا بهتر نیست به جای ترس از اشتباه، از فرآیند شناخت لذت ببریم؟