پر از آدمای دورو؛ چرا اینقدر زیاد شدهاند؟:
پارادوکس شفافیت: هرچه بیشتر از دورویی دیگران بترسیم، مغز با دقت بیشتری سیگنالهای مبهم را به فریب تفسیر میکند. این همان «خطای بنیادی اسناد» است؛ ما رفتار خودمان را موقعیتی میبینیم، اما همان رفتار را در دیگران ذاتی و نشانه شخصیت میدانیم. در جمعهای بزرگ، مغز استثناها را پررنگ میکند و رفتار خنثی را به نیتخوانی منفی تبدیل میکند؛ نتیجه این میشود که دوروها همهجا به چشم میآیند.
راهکار:
دورویی اغلب محصول مدیریت برداشت است، نه یک ذات شیطانی. هرچه محیط رقابتیتر و ناامنتر باشد، آدمها بیشتر نقش بازی میکنند. پس شاید اطرافیانت ذاتاً دورو نیستند، بلکه فضای اطراف تو شفافیت را پرهزینه کرده است.