تنها راه شناخت آدمها، گذر زمان است:
پارادوکس شناخت این است که مغز برای صرفهجویی انرژی، از اولین برخورد یک «الگوی قطعی» میسازد؛ اما پژوهشهای شخصیتشناسی نشان میدهند پیشبینی رفتار فقط با تکرار مشاهده در موقعیتهای واقعی ممکن است. زمان نه اطلاعات اضافه میکند، بلکه خطای اولیه را کمرنگ میکند. آیا تا حالا کسی را سالها اشتباه شناختهای؟
راهکار:
زمان فقط آدمها را لو نمیدهد؛ آینهٔ تغییرات خودت هم هست: هر رابطه که میماند یا میرود، بخشی از الگوی تو را نشان میدهد. رفتارهای تکرارشده در موقعیتهای کوچک، همانجایی است که زمان سریعتر از سالها حرف میزند.