سهم نبودن در عشق

عشق به کسی که سهم تو نیست؛ دلنوشته‌ای تلخ:

مغز انسان برای چیزهایی که «ممنوع» یا «دست‌نیافتنی» هستند دوپامین بیشتری ترشح می‌کند. این پدیده «اثر کم‌یابی» (Scarcity Effect) نام دارد: هرچه یک رابطه سهم تو نباشد، ارزش ذهنی‌اش بیشتر می‌شود. جالب اینجاست که همین مکانیسم باعث شده شاعرانی مثل فرهاد و شیرین هزاران سال تکرار شوند. آیا این سوختن شیرین است یا یک خطای تکاملی؟

راهکار:

این جمله انگار از دل یک ترانه یا شعر بیرون آمده. اگر خودت تجربه‌اش کرده‌ای، شاید بد نباشد بنویسی چه حسی داری: آیا این «سهم نبودن» تو را به سمت رها کردن می‌برد یا به سمت سخت‌تر عاشق شدن؟