سهم ما از زندگی: تماشای رفتنها و دلتنگی:
وقتی از کسی دل میکنیم، مغز همان مدارهایی را فعال میکند که برای درد فیزیکی فعال میشوند؛ پژوهشهای عصبشناسی نشان دادهاند «دل شکستن» فقط یک استعاره نیست. از طرف دیگر اثر زایگارنیک میگوید کارهای ناتمام بیشتر از کارهای تمامشده در حافظه میمانند؛ برای همین رفتنهایی که پایانی برایشان وجود نداشت، تا مدتها جلوی چشم ما میمانند.
راهکار:
این نگاه را میشود از زاویهای دیگر دید: هر «رفتن» ناگزیر جایی برای یک «آمدن» تازه باز میکند؛ همانطور که خزان به بهار راه میدهد. شاید سهم ما از زندگی تماشای رفتنها نیست، بلکه درک لحظههای ماندنیِ میانِ این رفتنهاست.