تنها سهم ما از تقدیر: انتظار:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که انتظار، دوپامین را در مغز آزاد میکند و گاهی لذتبخشتر از خود نتیجه است. انسانها در «عدم قطعیت» فعالتر از «قطعیت» عمل میکنند. شاید تقدیر ما انتظار نیست، بلکه بازی ذهن با احتمالات است. آیا انتظار را میشود به «آمادهباش خلاق» تبدیل کرد؟
راهکار:
میتوان این نگاه را چرخاند: انتظار نه فقط سهم، که هدیهای برای تمرین حضور و پذیرش است. هر لحظهی انتظار، فرصتی برای آگاهی از «اکنون» – نه آینده.