شکستن و ترمیم نشدن

شکستگی که ترمیم نمی‌شود؛ چرا از آدم‌ها فاصله می‌گیریم؟:

در فیزیک، آنتروپی یعنی هر چیزی به‌مرور به بی‌نظمی می‌رود؛ شکستن، برگشت‌ناپذیر است مگر با صرف انرژیِ بیرونی. در مغز هم به این «سوگیری منفی» می‌گویند: خاطرهٔ شکست و درد، قوی‌تر از خاطرهٔ لذت ذخیره می‌شود تا از تکرار آسیب جلوگیری کند. برای همین «مثل اول شدن» فقط یک توهم خوش‌بینانه نیست؛ مغزِ آسیب‌دیده برای بقا، فاصله را انتخاب می‌کند. سؤال این‌جاست: آیا می‌شود شکستگی را بدون بازگشت به قبل، بازتعریف کرد؟

راهکار:

شکستگی را می‌شود نقشهٔ جدیدی دید؛ همان ترک، مرز امنیت و بازتعریف خودت است. این فاصله شاید نشانهٔ شروعِ رابطه‌ای تازه با خودت باشد، نه پایان. از این زاویه، متن به جای سوگ، به خودآگاهی نزدیک می‌شود.