شکستن انسانها، شیشهای شکنندهتر؟:
تحقیقات نوروساینس نشون میده که استرس مزمن میتونه ضخامت قشر پیشپیشونی مغز رو کم کنه و مسیرهای عصبی رو تغییر بده—شیشه هرگز اینطوری فرسایش پیدا نمیکنه. پس شاید شکست ما تدریجیتر اما عمیقتر از ترک خوردن یه شیشه باشه. آیا واقعاً انسان از شیشه شکنندهتره یا فقط شکستمون شکلی متفاوت داره؟
راهکار:
شاید شکستن انسانها مثل شیشه نباشه؛ شیشه یکباره میشکنه ولی انسان بارها ترمیم میشه. این تفاوت نشوندهنده قدرت نهفته در آسیبپذیری ماست.